Onlangs was ik in de kerk bij een collega die verbonden werd aan een nieuwe gemeente. Hij had voor de gelegenheid gekozen voor één van zijn lievelingsverhalen uit de bijbel. Het staat in 2 Koningen 6 en gaat over het optreden van de profeet Elisa in de oorlog tegen Aram.
Ik moet bekennen dat ik het verhaal niet kende. Dat zegt vast iets over mijn gebrek aan bijbelvastheid, maar het heeft misschien ook te maken met het feit dat dergelijke verhalen eigenlijk nooit op ons leesrooster staan.

Hoe dan ook, het verhaal vertelt hoe de profeet van tevoren weet welke steden in Israël aangevallen dreigen te worden, zodat hij de bewoners op tijd kan waarschuwen. De koning van Aram is daar zo boos over, dat hij de profeet gevangen wil nemen. Maar met een list – u moet het maar eens nalezen – weet de profeet dat te voorkomen. De vijandige soldaten worden in de val gelokt, maar niet in de pan gehakt. Nee, zegt de profeet, geef ze maar goed te eten en te drinken en stuur ze dan naar huis…

Het verhaal vermaakte mij meer dan de uitleg, want die was nogal serieus. Volgens mij is dit zo’n typisch voorbeeld van bijbelse vertelironie. Een beetje aangedikt. Met een vette knipoog. De machthebbers in hun hemd gezet.

Tegenwoordig wordt er weer veel gesproken over dreigende oorlog en de noodzaak van het ophogen van het defensiebudget en weet ik wat niet al. De oude Romeinse wijsheid wordt dan van stal gehaald: als je vrede wilt, bereid je dan voor op oorlog.
Trap daar niet in, zou ik zeggen. Als je vrede wilt, bereid je dan voor op vrede.
Of, met dit mooie verhaal: als je vrede wilt, bereid dan een maaltijd.

Samen eten is een beter idee dan samen vechten. Altijd.

Ds. Bert Altena
Column voor Leeftocht (oktober 2026)