Tussen Pasen en Pinksteren

“Moge God, die ons hoop geeft, u in het geloof geheel en al vervullen met vreugde en vrede, zodat uw hoop steeds blijft toenemen door de kracht van de heilige Geest.”                                                                                                      (Romeinen 15:13)

Als je de puinhopen ziet waarin oorlogen landen veranderen als Soedan, Oekraïne, Gaza en nu ook in Libanon en Iran, zou je dan denken dat de overlevenden nog toekomst hebben? Of voor het volk van arme landen die nu wegzinken in schulden? En geldt dat niet voor ons allen door de klimaatopwarming, die maar gestaag door gaat? Machtigen spotten met het internationale recht en dwarsbomen elke duurzame oplossing van catastrofen. De dood is alom aanwezig.

Hetzelfde gevoel moeten Jezus’ eerste volgelingen hebben gehad na Goede Vrijdag. Het hoopvolle nieuwe begin, dat zich met Jezus komst in steeds sterkere mate had laten zien, was in bloed gesmoord. Met Jezus was ook hun hoop gekruisigd.
Dan verschijnt Jezus na zijn dood meerdere keren aan hen. Ontzetting, angst en schuldgevoelens maken langzamerhand plaats voor blijdschap en dankbaarheid.
Totaal onverwacht kondigde zich uit de puinhopen van het verleden een nieuw begin aan! En in de veertig dagen dat Hij volgens de evangelist Lucas nog bij hen was, opent Jezus verder hun ogen. Om anders te kijken naar onze werkelijkheid. Dat je je niet moet blindstaren op de macht, dat je geen angst voor de dood meer hoeft te hebben. Dat God trouw blijft aan wie Hem trouw is en opnieuw een begin met ons kan maken. Kortom: dat een andere wereld mogelijk is!

En dan, als Jezus na zijn hemelvaart niet meer zichtbaar aanwezig is, wachten ze in vreugdevolle spanning af wat er nu gaat gebeuren. Ik stel me zo voor dat ze die tijd nodig hadden om zich te realiseren wat er in hun leven veranderd was; de omkering van teleurstelling in zekerheid en de doodsangst naar een geloof dat de dood niet meer vreest. Ze toonden moed om van Galilea terug te keren naar Jeruzalem. En toen de tijd rijp was, vijftig dagen na Pasen, voelden zij een explosie van hart en zinnen. In vuur en stormwind overkwam hen de heilige Geest. Nu wisten ze het zeker en ze vertelden het ook anderen, ieder in haar of zijn eigen taal: Christus is opgestaan!

Pinksteren betekende voor hen zélf opstaan uit de verlamming van de angst en het geloof dat het allemaal toch niks wordt. Met Christus’ opstanding uit de catastrofe van Golgotha is een nieuw begin gemaakt. Dat is het fundament van de hoop die God ons geeft. Die hoop vervult ons met vreugde en vrede, zoals Paulus aan de Romeinen schrijft. De Geest vuurt zijn volgelingen aan Jezus in zijn messiaanse missie te volgen, medewerkers te worden in het rijk van God.
Ook voor ons blijven die vreugde en vrede onze innerlijke kracht om te blijven hopen en voort te gaan. Niet alleen om te blijven volharden in hopen, maar zelfs dat onze hoop mag toenemen door de kracht van de Geest, zo bidt Paulus ons toe.
Dat lijkt wel veel gevraagd in deze wereld vandaag…. Hopen tegen de dagelijkse stroom van deprimerend nieuws in. En toch blijven bidden: Kom, heilige Geest!

Ds.Gert Wybe van der Werff
meditatie voor Leeftocht (mei 2026)