Werelddiaconaat

De eerste zondag van februari is binnen veel kerken, en ook binnen onze PGOG, 'Zondag van het Werelddiaconaat'.
De Zondag van het Werelddiaconaat ontstond als een direct gevolg van de watersnoodramp in 1953, toen Nederland internationale hulp ontving en een besef groeide dat geven en delen niet bij de landsgrenzen mocht stoppen. Sindsdien wordt deze speciale zondag gehouden om diaconale solidariteit wereldwijd te vieren en te steunen.

In de schikking zien we op een blauwe doek, verwijzend naar het water, een grote vaas met daarin stenen en dood hout. De overstroming.

In het water drijft een roos. Een symbool voor alle mensen en dieren die verdronken zijn.

Aan een dode tak zien we bolletjes die uitlopen, nieuw leven. We herdenken, maar gaan ook verder.

Aan de voet van de vaas ligt rode stof. We voelen ons verbonden met andere landen in de wereld en in het bijzonder met de mensen uit Togo. De rode lijnen leiden naar een waterkruik omdat water een essentiële basisbehoefte is en wij als PGOG willen helpen bij het voorzien van schoon water voor de mensen in Togo.